Podejrzany kibic

Kolejna anegdota, tym razem dotycząca Laskera :)

W czasie meczu o mistrzostwo świata między Laskerem a Steinitzem, jeden ze zwolenników Laskera ofiarował mu w prezencie pudełko cygar. Po meczu, zakończonym zwycięstwem Laskera, ofiarodawca winszując nowemu mistrzowi świata sukcesu, przypomniał nietaktownie podarunek i spytał, czy jego cygara pomogły Laskerowi do wygrania meczu.
-Ależ oczywiście - odpowiedział Lasker - drogi panie to był naprawdę doskonały pomysł!
-Takie były dobre?- upewniał się rozradowany kibic?
-A tego nie wiem - wyjaśnił Lasker - częstowałem nimi Steinitza, sam paliłem inne!

Podręcznik debiutowy

Wczoraj pisałem o debiutach szachowych, a dzisiaj znalazłem pewną anegdotę dotyczącą tego tematu.

Aleksander Alechin grał w seansie gry jednoczesnej i po wykonaniu jednego z posunięć, młody przeciwnik z dezaprobatą w głosie zagadnął:
-Mistrzu, przecież tego ruchu nie ma w debiutowych podręcznikach.
Alechin odrzekł na to:
-Młody człowieku, sam jestem podręcznikiem debiutowym.

Poddaje się

I kolejna anegdota dotycząca naszego najlepszego szachisty :)

Rubinstein chętnie grywał również lekkie partie kawiarniane. Traktował przy tym zarówno te partie, jak przygodnych przeciwników tak samo poważnie, jak partie i partnerów turniejowych. Dlatego też stosunkowo rzadko grywał na fory.

Pewnego razu jeden z graczy kawiarnianych, pałający chęcią zagrania z wielkim szachistą, zaproponował Rubinsteinowi rozegranie parę partii. Ponieważ jednak ów amator gry w szachy bardzo słabo, jako wstępny warunek postawił uzyskanie od Rubinsteina odpowiedniego wyrównania – którym miały być 4 posunięcia.

Rubinsten zgodził się na to. Kiedy jednak jego przeciwnik wykonał białymi dwa wstępne posunięcia pionami i dwa skoczkami, mistrz zamyślił się głęboko i na długo. Wreszcie zsunął figury z szachownicy i powiedział:

„Poddaję się”.

Traktując bowiem poważnie swego przeciwnika, doszedł do wniosku, że przewaga jaką uzyskał partner dzięki tym posunięciom, była zbyt duża... nawet jak na arcymistrza.

Z kim gram????

Przeglądając internet, znalazłem bardzo fajną anegdotę. Zresztą sami ją przeczytajcie :)

Najsłynniejszy nasz szachista Akiba Rubinstein, znany był z tego, że nie zwracał wcale uwagi na to, z kim grał. Obchodziła go wyłącznie sama rozgrywka i problemy z nią związane: osoba partnera była dla niego sprawą drugorzędną. Czy przeciwnikiem jego był mistrz, czy fuszer na „fory” – Rubinstein grał zawsze z pełnym napięciem, nie odrywając oczu od szachownicy.

Pewnego dnia, podążając na rozgrywki odłożonych partii, Rubinstein spotkał znajomego. Ten po przywitaniu spytał go, z kim dziś dogrywa partię.

„Daję słowo, nie wiem – odrzekł mistrz.”

„Jak to? Nie wie pan, z kim będzie pan grał?”

„Nie wiem, mam kilka partii odłożonych”.

„W takim razie będzie pan musiał pytać sędziego – zauważył znajomy – Ale to będzie trochę kłopotliwe.”

„Dlaczego? – spytał Rubinstein – Po co mam pytać? Usiądę po prostu przy swojej partii... Pozycje proszę pana, pamiętam doskonale!...”